Het prille begin van het beeld Home is were the heart is...
Harry werkt aan het bankbeeld Troyes
Flierefluiter
Zonder titel
Home is were the heart is...
Parasolletje
Dodo
Detail Madelein Proust
|
Interviews met de Art en France kunstenaars.
De Art en France kunstenaars interviewen elkaar
Nelleke Smit
Een nieuwe rubriek op de Art en France website. Bedacht en als eerste uitgevoerd door Nelleke Smit. Zij interviewde voor deze eerste aflevering Harry Dam. Harry is een van de Art en France kunstenaars van het eerste uur. Zijn werk kunt u van 5 t/m 24 juni gaan zien in de Art en France Galerie in Luxeuil les Bains.
Harry Dam
Geboren in Limburg als mijnwerkerszoon, veel ziekte meegemaakt in je familie, niet echt een omgeving waarin je gestimuleerd werd tot waarderen of maken van kunst, lijkt mij. Hoe heb je dit ervaren?
Het was niet makkelijk in een gezin dat in het teken stond van ziekte van vader en een broer. Daar ging in feite alle aandacht naar uit. Er was weinig tot geen aandacht voor creatieve dingen hoewel mijn vader zelf wel schilderde. Voor ons, de kinderen, werd het belangrijk geacht te werken; dus de technische school voor de jongens en de huishoudschool voor de meisjes.
Je tekende altijd al veel, maar toch koos je metaalbewerken als beroep. Waarom en hoe ervaarde je deze periode?
Zoals ik daarnet zei, was dit in een eenvoudig gezin de meest voor de hand liggende opleiding, je hebt altijd werk als je werkt met je handen. Tekenen werd niet voor vol aan gezien, daar kon je geen droog brood mee verdienen. Tekenen was wel een belangrijke uilaatklep voor me, het gaf me rust en in kon in mijn eigen wereld bezig zijn.
Tekening van Harry
Kun je vertellen hoe je drang ontstond om tekenen om te zetten in het maken van beelden?
Eigenlijk was het geen drang maar meer een ontdekking, het combineren van die twee vaardigheden die ik had ontwikkeld, begon als een grap. Ik maakte een beeldje op het werk, voor de grap, en ben dat steeds meer gaan verfijnen in de loop der jaren. Vervolgens werd ik ontdekt op de basisschool van mijn kinderen door een Galerie. "Jij moet gaan exposeren", en zo is het begonnen. Na die ene galerie volgden er velen en ben ik niet meer opgehouden.
Je beelden komen op mij over als een "verheven" vorm van tekenen, nog meer kracht. Ervaar je dit ook zo?
Zo zou je het kunnen stellen , zelf noem ik het tekenen met de lastoorts.
Harry aan het werk
Met bewondering kijk ik naar je beelden: zwierig, beweeglijk, ze stralen emoties uit, ik heb er alleen nog maar foto's van gezien, maar ik denk dat ik ze aan zou willen raken als ik ze in het echt zal zien: Hoe is het mogelijk dat je zoiets voor elkaar krijgt van zulk hard, voor mij onhandelbaar materiaal! Waar begin je, je zegt dat je een plan in je hoofd hebt en dan?
Ik zie een foto van een houding of bedenk zelf een spannende en leuke houding, bijvoorbeeld iemand die langs ons huis loopt. Zoiets zal jou ook wel eens gebeuren, dat iets je treft in de houding van iemand. Zomaar een mannetje op een mobiletje en daar begin ik dan mee. Als eerste maak ik een frame van dunne staafjes ijzer en die las ik aan elkaar in de gewenste houding, daarna met allerlei stukjes ijzer vul ik het op en las de naden en voeg tijdens het lassen ook de las zelf toe voor volume. Aangezien het materiaal roodgloeiend wordt, is het buigzaam en kan ik het sturen zoals ik het wil hebben. Als ik het niet goed genoeg vind dan slijp ik die delen weg en begin opnieuw. Veel rook en stank, niet het gezondste werk. Daarna moet ik veel slijpen en vijlen en schuren om het mooi glad te krijgen. Het hoofd maak ik van een ronde bol roodgloeiend staal en hak met hamer en beitel het gezicht.
Ongelooflijk voor mij dat je van « een stuk ijzer » iets met zwier en beweging kan maken, hoe wijzig je een vergissing, wanneer is iets af? Ik ben zelf schilder, ik werk zonder vast gelegde plannen, al schilderend ontstaat mijn schilderij, ik verander of begin opnieuw wanneer de verf opgedroogd is, kan dit altijd weer, maar met ijzer lijkt mij dit onmogelijk, je breekt het niet zo maar weer af. Maar hoe wel? Hoe ga je te werk?
Zoals ik al eerder beschreef is het soms moeilijk en moet ik opnieuw beginnen, soms kloppen de verhoudingen van het lichaam niet meer en moet ik beter kijken hoe het allemaal uitkomt. Af is het als het gemaakte beeld in het zuur staat te roesten, daarna schoongespoeld door regen, vervolgens het verhitten van het beeld, borstelen met messingborstel om schaduweffecten te verkrijgen, dat geeft namelijk meer diepte en leven aan het beeld.
Harry werkt aan het bankbeeld Troyes
Voor mij is ijzer dood, hard, koud en onhandelbaar, maar jij noemt het "levend materiaal" en je maakt er prachtige beelden van. Wat is "het leven" wat je erin ziet, wat je is je liefde voor dit materiaal?
Het leven dat in staal, in ijzer zit, is het roesten, door regen, door water, zet je een proces in gang dat je gerust als leven kunt bestempelen. Door het proces van roesten bereik ik de kleuren van verroest ijzer, altijd weer anders. De liefde is de kennis van het staal, weten hoe het buigt, hoe het bewerkt moet worden, verhit, gesmeed, gloeiend heet, smeltend bijna en dan bewerken, kneden met een beitel. Het laten vloeien van ijzer door middel van de lastoorts.
"Je wilt de toeschouwer liever in een gemoedshouding betrekken dan een begrensd beeld voorschotelen". Is het puur een emotie die je uit wilt drukken, of wil je ook iets overbrengen met je werk?
Het nauwkeurig bekijken van houdingen van mensen, dieren, de humor van de menselijke figuren, de houding nodigt je vaak uit te bedenken wat de figuur denkt, voelt.
Home is were the heart is...
"Pas later in je leven was het mogelijk voor je om je baan op te zeggen en je geheel aan je beelden te wijden" Is dit altijd je wens geweest, en hoe handhaafde je jezelf in een "gewone" baan?
Als je een gezin hebt wil je daar natuurlijk goed voor zorgen en mijn baan sloot aan bij wat ik vroeger geleerd had, ik was een goede lasser. Maar het creatieve zat ook in me en dat ben ik uiteindelijk gaan combineren, lassen en smeden en mijn tekenen. Zoals je kunt zien op mijn site tekende ik altijd al. En zo kwam alles op zijn pootjes terecht, mijn wens om te tekenen zette ik om in tekenen met de lastoorts.
Je hebt je in Frankrijk gevestigd, wat was hier de reden voor?
Mijn vrouw wilde graag een andere stap in haar leven maken en vroeg of ik dat ook wilde. Op zich had ik het prima naar mijn zin in Nederland maar eenmaal hier wil ik niet meer terug. Veel meer rust en natuur, veel minder stress en drukte.
Ooit spijt gehad van deze stap?
Het bevalt me prima, ik woon en werk in heerlijke omgeving en we hebben fijne mensen om ons heen.
Maison Leroux
Wat is voor jou belangrijk in het leven?
Gezondheid, mijn kinderen en kleinkinderen, vrienden en daarnaast genieten van mensen en natuur.
Zijn er momenten in je leven geweest, die belangrijk zijn geweest voor de verandering in je leven?
Ja, de ziekte van mijn vrouw, mijn ontevredenheid met de baan die ik had waardoor mijn creatieve kant langzaam minder werd. En dat resulteerde uiteindelijk in een baanwisseling met mijn vrouw. Hierdoor kon ik thuisblijven en me wijden aan het maken van beelden en zorgen voor de kinderen.
Terug naar menu |
Tekening van Harry
Tekening van Harry
Maison Leroux in kerstsfeer
Gastenkamer in Maison Leroux
Lieslaarzen
Onderonsje
Eenoek
Bombardon
Op slechts 545 kilometer van Eindhoven, tussen de 6 en 7 uur rijden richting Vogezen, de Franche Comte, Haute Saone vindt u Maison Leroux van Art-en-France kunstenaar Harry Dam en zijn vrouw Charlotte. Aan de rand van het dorp Ormoy, gelegen aan een kanaal dat naast de rivier de Saone loopt. Voor vissers een paradijs want het water, Saone en het kanaal liggen voor de deur. Wielrennen, mountainbiken en wandelen, het landschap nodigt je elke dag uit. Alle jaargetijden zijn geschikt voor een korte danwel langere vakantie.
Maison Leroux biedt ook Table d'Hôtes. U krijgt dan 'wat de pot schaft'. In de regel worden gerechten uit de streek geserveerd voor schappelijke prijzen.
|