Plateau de Millevaches

Het stond al jaren op mijn lijstje van nog te bezoeken streken. Nooit van gehoord? Dan ben je niet alleen. Het noemen ervan levert meestal een glazige blik vol onbegrip op. Centraal in Frankrijk gelegen ziet het kans aan de aandacht van de meeste vakantiegangers op weg naar het zonnige Zuiden te ontsnappen. Je rijdt er makkelijk aan voorbij, hetzij westelijk via Limoges ofwel oostelijk via Clermont-Ferrand. Daartussenin ligt het dus, dit gebied van de vele wateren en meren.   Want daar slaat de naam Vaches op, niet op de koeien die er overigens ook genoeg rondlopen.  Of het er duizend zijn is niet te achterhalen maar veel zijn er wel, de watertjes en stroompjes, poelen en meren.

Een paar van de bekendste rivieren van Frankrijk vinden er hun oorsprong zoal de Creuse, de Vienne en de Corrèze terwijl de Dordogne er haar jeugd doorbrengt en op krachten komt.
Waarom het mij zo trok? Geen idee eigenlijk maar het feit dat het een nog tamelijk onbekend gebied is heeft er zeker toe bijgedragen. Het heeft iets mysterieus zoals zoveel afgelegen streken in Frankrijk. 
Vorig voorjaar was was het dan zover. Vanaf een kleine camping iets boven Aubusson verkenden wij de regio en het was liefde op het eerste gezicht! Mensen, wat is het er mooi! Nee, niet spectalulair zoals o.a. de Ardèche, de Pyreneeën of de Côte d'Azur maar het is van een rustgevende schoonheid die tot verstilling en bezinning aanzet. 


Het was begin Mei. Bob Rossbomen bedekten de zachtglooiende heuvels afgewisseld door bloemenweiden en een enkel gehucht of afgelegen boerderij. Als onverwachte surpise dook hier en daar een kasteel op.  Hoeveel kleuren groen zouden er bestaan? In ieder geval zijn de meeste hier te zien: van het tere bleek- en geelgroen van ontluikende bomen en heesters tot het bijna lichtgevende grasgroen en het ondoordringbare donkergroen van dennenbomen, met als slagroom op een taart daartussen de uitbundige bloesem van een enkele fruitboom.  Een luidruchtige stilte werd veroorzaakt door het geluid van kabbelend en ruisend water en het gekwetter van vogels. Een paar herkende ik wel aan hun gezang maar de meeste gingen tenonder in het beschamend duister van mijn onwetendheid.
Ook de namen van de meeste nog nagenoeg kale bomen zitten daar verscholen maar gelukkig kon ik wel veel van de bloemen benoemen. Pinksterbloem, paardenbloem, gele en roze primula, boterbloem, wilde orchidee, ze staan er allemaal. 

In de door mollige wolken beklede lucht cirkelde traag een buizerd op stille vleugels rond op zoek naar prooi.
Door al dat moois kronkelen zich smalle weggetjes met soms een steil klimmetje of afdaling. Voor fietser is het hier een paradijs.
Mijn fototoestel maakte overuren en mijn ogen vierden feest.
In de verte lokte de besuikerde bult van de Puy de Dôme. Maar die moest wachten op een volgende vakantie!

Met dank aan Loes Ollefers voor tekst en foto's.

Noord, Midden, Oost, Zuid, West, Nl, Be, Lux

pag 1, 2

Kunstroutes Midden-Frankrijk

Chop, een paradijsvogel in de Auvergne 

Tekst&fotografie: Yvonne Rieschke 

Met een uitgeprinte route op de passagiersstoel en rijdend over de kleine achteraf weggetjes vraag ik mij af wat nu een extravagante kunstenaar als Mr.Chop te zoeken heeft hier in de middle of nowhere van Frankrijk? De omgeving bestaat alleen uit boerenland, bossen en af en toe een verdwaald dorpje of gehuchtje.  Ik zou mij hier prima thuis kunnen voelen, overpeins ik als ik de auto even in een inrit van een weiland heb geparkeerd om een slokje te drinken en een paar mooie plaatjes te schieten van het rustgevende landschap. Niet zo heel ver van mij vandaan hoor ik een Wielewaal. Zijn exotische zang is onmiskenbaar zodat ik hem overal zou herkennen. Toch vreemd dat zo´n opvallende vogel, het mannetje is overwegend kanariegeel, bijna niet te ontdekken valt.  Met zijn kleur en harde maar prachtig, melodieuze zang, doet hij mij denken aan een paradijsvogel die verdwaald is, alsof hij hier niet thuishoort.

Zou dat ook met Mr. Chop het geval zijn? Of zou hij juist meer kunnen opvallen, meer kunnen creëren op deze eenzame plek? Wat zullen zijn beweegredenen zijn geweest om zijn geboortestad Parijs te verruilen voor een afzonderlijk leven op het Franse platteland. Ik vervolg de weg langs ontelbare weilanden waarvan sommigen gevuld zijn met zoveel klaprozen dat het lijkt alsof de groene verf is vervangen door een intense rode kleur, het gras is altijd roder bij de buren… schiet het door mijn hoofd. Vlak voor het stadje Venas staat er in de berm een beschilderd bordje staan met de tekst: “La maison Couleur du Temps”. Laat ik dat maar eens gaan volgen.  

Het huisje staat in zo´n schril contrast met de groene oase waarin het huisje zich bevind dat ik even moet knipperen met mijn ogen om ze te laten wennen aan de overdaad aan kleuren. Ik ben helemaal overdonderd. Het is geweldig! Hoe zou mijn voormalige schilderleraar dit hebben gevonden? Toen ik in een onrustige periode in mijn leven was beland had ik schilderles van een kunstenaar die het maar niets vond dat ik van die bonte kleuren uitkoos voor mijn werken. “Te agressieve kleuren”, was zijn mening. Mr. Chop heeft in ieder geval het lef om zijn huis zo te beschilderen en dat in een omgeving waar deze kunstzinnige uiting en zijn extravagante levensstijl misschien niet altijd gewaardeerd zal worden. Op de muur van zijn huis heeft hij een kat afgebeeld in verschillende schakeringen blauw. Het huis is zó bont beschilderd dat je amper de ramen en deur erin kunt ontdekken.

Ik ben een beetje te vroeg en de luiken zijn nog gesloten. Tevergeefs zoek ik de deurbel bij de deur maar die schijnt te zijn opgeslokt door de immense blauwe kat op de muur. Ik klop maar eens maar er roert zich niets. Misschien woont de kunstenaar hier niet en moet hij nog arriveren of erger, hij is de afspraak vergeten? Ik fotografeer twee jonge katjes die zich op een tuintafel hebben geïnstalleerd waarop allerlei kleurige vazen staan. Een levend kunstwerk! Aan de voorkant sieren grote insectenkoppen de muur en ik schrik mij werkelijk lens als ineens luiken opengaan die ik eens niet had opgemerkt tussen al afschrikwekkend uitziende beestenkoppen!   Mr. Chop schijnt te zijn ontwaakt en laat, door het openen van de bonte luiken, de schrille morgenzon zijn huisje binnen. Even later gaat de deur open en verschijnt de maestro zelf. Alsof hij net uit een sprookje is gestapt! Gehuld in een paarskleurig barokkostuum geeft hij mij elegant een hand en stelt zich voor als Chop. Ik ben niet zo gauw van mijn stuk maar deze man fascineert mij ongelofelijk. Het liefst had ik hem ongegeneerd willen bekijken, wat ik natuurlijk ook wel doe…maar niet te opvallend.  

Hij opent de deur van zijn fleurige paradijsje en als ik binnenkom waan ik mij in een rekwisietenkast. Het staat er zo vol en er zijn zoveel kleuren dat je meerdere dagen nodig hebt om alles te ontdekken. Ik zie verschillende kostuums hangen, overal staan kandelaars en vele objecten met daarop geschilderde ogen domineren de kamer. De ruimte, niet veel groter dan een doorsnee slaapkamer, fungeert als zitslaapkamer en wordt verwarmd door een ouderwetse potkachel.  De muren en plafond zijn hemelsblauw geschilderd met daarop wolken afgebeeld. Er staat en hemelbed, gedrapeerd met groene voile een groen satijnen sprei waarop groene kikkermaskers zijn uitgestald. Kennelijk ziet hij mijn verbaasde blik en legt uit: “Kikkers zijn nu het thema van dit seizoen en daarom heb ik alles aangekleed met kikkers en de kleur groen, de kleur van de kikkers. Ik slaap in dat bed hoor? En ik maak het elke dag weer op zoals het er nu uitziet”. “Ook met die kikkers?” vraag ik voorzichtig. “Mais bien sûr, wat denkt u dan? Die horen bij het seizoen!”, roept hij bijna verontwaardig. Dom, dom, dat ik dat ook niet wist.

Als ik hem vraag wat hem er toe heeft gebracht om hier te gaan wonen verteld hij dat het juist de rust en het stille landschap was hier in het noorden van de Allier, dat hem er toe hebben bewogen om van hartje Parijs naar de Auvergne te verkassen. Want de natuur en de vierjaargetijden zijn een inspiratiebron voor zijn veelal zeer kleurrijke kunstwerken. Chop is schilder en fotograaf en is gepassioneerd door de seizoenen die hij op allerlei manieren vastlegt. Zo fotografeerde hij vier seizoenen lang een `tafel van overvloed´. Bloemen, paddestoelen en fruit die passen bij het jaargetijde, aangeraakt door een pril voorjaarszonnetje of juist gesluierd door de rijp van de eerste vorst. Het leverde zeer bijzondere foto´s op die hij mij laat zien in zijn, uiteraard ook bont beschilderde, schuur.  Hij is een ware specialist in het schilderen van ogen en de `tijd´ verwerkt hij eveneens vaak in zijn kunstwerken. Zo heb ik van mijn leven niet zulke bizarre klokken gezien als in de even bizarre zitslaapkamer van deze extravagante man. Ik ben helemaal weg van het schilderij dat op een schildersezel staat: een Maine Coon, een raskat. Een schilderij dat hij in opdracht maakt. Gefascineerd kijk ik naar de kattenogen, met micro precisie heeft hij hierin het gezicht van de eigenaresse geschilderd. Echt geweldig mooi!   Zijn niet alledaagse naam heeft hij overigens over gehouden van zijn jeugd in Parijs. Terwijl zijn klasgenoten en buurtkinderen aan de jukebox hingen en luisterden naar Woodstock-legenden als Jimi Hendrix en Janis Joplin draaide Chop de elpees van Chopin grijs. Dit leverde hem zijn bijnaam en huidige (artiesten)naam Chop op. Dat hij iets heeft met vervlogen tijden bewijst ook zijn voorliefde voor kostuums en pruiken uit de periode van Lodewijk de Vijftiende. Regelmatig doet Chop een bestelling bij een kostuum- of pruikenmaker en iedere eerste zondag van het nieuwe seizoen doft hij zich helemaal op en is hij in vol ornaat met pruik en al en uiteraard met het thema van het desbetreffende seizoen, te bewonderen. Daarnaast kunnen geïnteresseerden hem ieder zondagmiddag bezoeken en de in de zomer de hele week.

Chop is helemaal in zijn element en verteld mij alles over zijn passie, de tijd en de vier jaargetijden van het jaar. Ik mis de muziek van Vivaldi en het zou niet misstaan als achtergrondmuziek. Hij heeft iets magisch over zich, alsof hij in een verkeerd tijdperk leeft, zich in een sprookjeswereld bevindt. Bijna theatraal, poëtisch en met veel gevoel voor drama leidt hij mij door zijn bijzondere huis. Als een echte Fransman gebruikt hij veelvuldig zijn handen maar Chop doet dit op een manier alsof hij een balletvoorstelling uitvoert, gracieus en expressief. Al wandelend door zijn huis waan je je in één groot kunstwerk waarin hijzelf de hoofdrol vertolkt en als levend kunstwerk woont. Bij een bezoek aan Chop en zijn maison “Couleur du Temps” raak je niet uitgekeken, niet op zijn kakelbonte huis, zijn muurschilderingen, zijn foto´s, zijn klokken, zijn schilderijen en op Chop zelf. Dit laatste vindt hij blijkbaar zelf ook want overal waar je kijkt, kom je zijn gezicht wel ergens tegen. Een bijzondere man, deze paradijsvogel uit Allier…

Mr. Chop
Maison “ Couleur du Temps”
Route de la Cité Médiévale de Hérsson
Lieu-dit “Clemagnet”
03190 Venas
 
Van 1 juli tot 31 augustus gehele week geopend
Dinsdags gesloten
Voorjaar-Herfst-Winter
Alle zon- en feestdagen van 15.00 tot 19.00
Groepen op afspraak
0033-(0)4-70-06-84-83
0033-(0)6-84-90-85-48
Entree is gratis

_____________________________________________________________________

Préhistorisch Museum Grand Pressigny

Na 3 jaar bouwen opent het Préhistorisch museum in Grand-Pressigny zijn deuren.  Het fraaie gebouw, ontworpen door de architect Bernd, herbergt een aantal unieke stukken.

Het museum is dagelijks geopend van 10 tot 12.30 uur en van 14 tot 17.00 uur, behalve op dinsdag.  In de zomermaanden is het museum dagelijks van 10 tot 19.00 uur geopend.

Tél. 02 47 94 90 20   -   Fax. 02 47 94 99 60

Grand-Pressigny Musée de la Préhistoire 37350 Le Grand-Pressigny www.prehistoiregrandpressigny.fr